Szukaj:

Gor?ce Towary


Zamieszczono: 12/21/2011
Pora kwitnienia: brak
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: półcieniste, cieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne, gleby wilgotne
pH gleby: gleby kwaśne, gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne, ubogie
Mrozoodporność: średnio mrozoodporna
Osiągana wysokość: 0,5 do 1m
Zastosowanie: okrywowa, rabaty mieszane, ogrody skalne, ogrody japońskie
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły
Opis: Bardzo dekoracyjny gatunek paproci spotykany w półcienistych, wilgotnych lasach liściastych na dużym terenie Europy. Można na nią trafić także na terenie naszego kraju. Rośliny tworzą zgrubiałe kłącza, z których wiosną rozwijają się okazałe, podwójnie pierzaste, ciemnozielone liście o owłosionych ogonkach długości do około 70 cm utrzymujące się do wiosny przyszłego roku. Latem po spodniej stronie blaszek dojrzewają zarodnie zebrane w kupki.
Wymagania: Ten gatunek rozwija się najlepiej na żyznych, próchnicznych glebach o pH obojętnym lub lekko kwaśnym. Stanowisko uprawy nie powinno być zalewane podczas zimowych miesięcy. Przed nadejściem silniejszych mrozów warto zimozielone liście okryć warstwą cieniującą stroiszu lub suchych liści.
Rozmnażanie: Przez wysiew zarodników na warstwę wysterylizowanego, przepuszczalnego podłoża na bazie torfu.
Choroby i szkodniki: Ostre słońce oraz wysuszające mroźne wiatry mogą doszczętnie zniszczyć zimozielone liście. W skrajnych przypadkach, podczas bezśnieżnych zim przy dużych spadkach temperatur rośliny mogą wymarzać.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/21/2011
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: słoneczne, półcieniste, cieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby kwaśne, gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: 1 do 5m
Zastosowanie: okrywowa, rabaty mieszane, soliter, oczka wodne
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły
Opis: Gatunek paproci z rodziny nerecznicowatych. Skórzaste. ciemnozielone liście, po pierwszych przymrozkach brunatnieją, a później zasychają. Sadzimy je w małych grupach ponieważ tworzą rozpierzchłe rozety. W dużych ogrodach, parkach może być stosowana jako roślina okrywowa. Jej znane od starożytności właściwości lecznicze do dziś wykorzystywane są w medycynie i weterynarii. Wys. 1,5 m, szer. 1 m.

Wymagania. Ta częściowo zimozielona paproć dobrze rośnie w cieniu ale toleruje również słoneczne stanowiska. Gleba typowa dla paproci lądowych, lekko kwaśna, z dużym dodatkiem kompostu liściowego, wilgotna.

Rozmnażanie: Z zarodników lub przez podział.

Szkodniki i choroby: Dla paproci gruntowych najgroźniejsze szkodniki to ślimaki i krocionogi. Przedrośla porażane są czasami przez rdzę lub grzyby.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Zastosowanie: do suchych bukietów, całoroczne (zimozielone), ogrody skalne, rabaty mieszane
Osiągana wysokość: 1 do 5m
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Rodzaj gleby: żyzne, piaszczysto-gliniaste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
Stanowisko: półcieniste, słoneczne
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Barwa kwiatów: zielone
Barwa liści/igieł: zielone
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły
Opis: Kępkowa, zimozielona bylina tworząca zielonkawobiałe główki kwiatostanowe o średnicy do 5 cm. Kwitnie bardzo ładnie od lipca do września. Liście ciemnozielone, sztywne, mieczowate, ułożone w rozetę. Brzegi liści są ostro ząbkowane, przez co roślina nieco przypomina aloes. Wys. do 1,5 m, szerokość do 60 cm. Doskonała roślina na rabaty i skalniaki. Bywa też stosowany na suche bukiety.
Wymagania: Wymaga stanowiska słonecznego i przepuszczalnego podłoża. Powinien sobie poradzić na większości gleb ogrodowych.
Rozmnażanie: Nasiona wysiewamy jesienią lub zimą do doniczek w inspekcie. Zimą można też pobrać sadzonki korzeniowe lub wiosną ostrożnie podzielić.
Choroby i szkodniki: W naszym klimacie może występować zgnilizna korzeni i podstawy łodygi. Dlatego rośliny rosnące na skalniakach oczyszczamy z martwych liści i chronimy przed nadmiarem wilgoci w czasie zimy. Profilaktycznie na zimę warto okryć, choć bardziej niż mróz może zaszkodzić właśnie nadmiar wilgoci.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Barwa kwiatów: żółte
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: słoneczne, półcieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: 1 do 5m
Zastosowanie: rabaty mieszane
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły
Opis: Synonimy – Galium rubia. Inne nazwy – marzanna farbiarska, barwnica, czerwone korzenie, brocz, czerwony gryk, knap, krap, marzanka, marzann, marzawu, marzanna, marzka, reta. Jest to wieloletnia roślina z rodziny marzanowatych (Rubiaceae). Podziemne kłącze mięsiste, grube, poziome długości do 1 m, pomarańczowej barwy, w przekroju jest czerwone. Łodyga czterokanciasta, pokryta haczykowatymi włoskami, wysokości 60-100 cm, pokładająca się. Liście lancetowatego lub odwrotnie jajowatego kształtu, długości 5-8 cm, zebrane w okółkach po 4-6 sztuk. Kwiaty promieniste, żółtozielone wyrastają z kątów liści i na szczytach pędów. Zakwitają od czerwca do sierpnia. Owocem jest brązowoczerwony, kulisty pestkowiec. Zastosowanie w ogrodzie jedynie w założeniach typu „dzika łąka” lub na rabatach ziołowych. Roślina rosnie dziko w Europie Południowej, w Polsce na plantacjach.

Wymagania: Roślina potrzebuje przepuszczalnej, próchnicznej, w miarę wilgotnej gleby i słonecznego lub półcienistego stanowiska.

Rozmnażanie: Przez podział kłącza lub wysiew nasion wiosną bezpośrednio do gruntu.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.

Inne zastosowania: W ziołolecznictwie – surowcem zielarskim są kłącze i korzeń Radix Rhizoma Rubiae tinctorum. Wyciągi wodne stosuje się w kamicy nerkowej oraz pęcherzyka żółciowego. Ponadto wyciągi z marzany działają żółciopędnie, słabo moczopędnie i zwiększają łaknienie. Zewnętrznie stosuje się przy owrzodzeniach i złym gojeniu ran. Inne – z kłącza uzyskuje się barwniki farbujące na kolor czerwony, brązowy i fioletowy. Z korzenia produkuje się farby artystyczne.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Opis: Ta ciekawa, o wdzięcznym wyglądzie roślina z rodziny konwaliowatych (Convallariaceae), ma liście przypominające kokoryczkę. Pochodzi z Ameryki Północnej i jest u nas w pełni mrozoodporna. Rozrasta się rozłogami. Tworzy pędy długości 30-60 cm ulistnione na całej wysokości. Liście jasnozielone, lancetowate, naprzemianległe. Kwiaty gwiazdkowate, kremowbiałe zebrane w luźne grona. Kwitną w maju-czerwcu. Jesienią pojawiają się rzadkie, czerwone owoce, które z czasem czernieją. Rzadko spotykana w ogrodach roślina, nadaje się do uprawy w parkach, ogrodach naturalistycznych gdzie szybko stworzy zakwitające wiosną podszycie.

Wymagania: Majówki wymagają próchnicznej, wilgotnej, obojętnej do kwaśnej gleby, stanowiska w cieniu drzew lub krzewów. Te wieloletnie rośliny bywają ekspansywne szczególnie na terenach o lekkiej glebie.

Rozmnażanie: Przez podział kęp wiosną lub wysiew nasion jesienią. Daje obfity samosiew.

Szkodniki i choroby: Brak
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Barwa kwiatów: różowe, fioletowe
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: słoneczne
Wilgotność: gleby suche, gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: lekkie, piaszczyste
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: okrywowa, rabaty mieszane, ogrody skalne
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły, zapach
Opis: Roślina ta, jedna z ładniejszych macierzanek, tworzy niskie, zwarte dywany szybko rozrastających się i łatwo ukorzeniających w podłożu pędów. Liście są ciemne ,wąskolancetowate, długości 3-5 mm. Liczne purpurowe, fioletowe lub różowe kwiaty zebrane w kłosy, pojawiają się w czerwcu-sierpniu. Na rynku spotyka się wiele odmian m. piaskowej, spośród których ‘Albus’ ma białe kwiaty, ‘Goldstream’ żółto pstre liście, a ‘Coccineus’ liście ciemnozielone i karminowe kwiaty.

Wymagania: Sadzić je należy w lekkiej, nawet piaszczystej, obojętnej pod względem odczynu glebie. Stanowisko powinno być słoneczne. Szczególnie odmiany tej macierzanki warto jesienią okrywać stroiszem z gałązek jedliny, chroniąc przed ostrym słońcem na przedwiośniu.

Rozmnażanie: Przez oddzielanie pędów zakorzenionych w podłożu.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie wiosną
Barwa kwiatów: różowe
Barwa liści/igieł: wielobarwne
Stanowisko: słoneczne
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby zasadowe
Rodzaj gleby: lekkie, piaszczyste, żyzne
Mrozoodporność: średnio mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: okrywowa, rabaty mieszane, ogrody skalne
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły, zapach
Opis: Macierzanki to niezastąpione w ogrodach skalnych i na obrzeżach dużych rabat, wieloletnie rośliny. Ta odmiana macierzanki cytrynowej cechuje się zwartym pokrojem i intensywnym, cytrynowym aromatem. Pędy są wzniesione, rozgałęzione i gęsto ulistnione. Liście długości 5-7 mm, zielone z kremowym obrzeżeniem, jajowatego kształtu, jesienią po części podbarwione na czerwono. Kwiaty są bladoróżowe zebrane w okółki o długości do 2,5 cm. Pora kwitnienia maj-czerwiec. Na skalniakach warto wybrać dla tej ozdobnej z liści macierzanki, miejsca niżej położone, osłonięte od wiatru. Wysokość rośliny 20-30 cm.

Wymagania: Sadzić je należy w lekkiej, przepuszczalnej glebie z niewielkim dodatkiem kompostu, najlepiej zasadowej. Stanowisko powinno być słoneczne lecz osłonięte. Barwne odmiany tych macierzanek mogą ucierpieć w czasie mroźnych, wietrznych zim. Mrozoodporność odmian niepewna. Warto jesienią okrywać je stroiszem z gałązek jedliny, a podłoże wokół pędów obsypać korą. W odróżnieniu od gatunku Thymus, ich odmiany wymagają regularnego podlewania, w przeciwnym wypadku dochodzi do „łysienia” w środku kępy.

Rozmnażanie: Przez oddzielanie pędów zakorzenionych w podłożu lub sadzonki pobrane wczesnym latem, z piętką i ukorzenianie ich w gruboziarnistym piasku.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Barwa kwiatów: różowe
Barwa liści/igieł: wielobarwne
Stanowisko: słoneczne
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby zasadowe
Rodzaj gleby: lekkie, piaszczyste, żyzne
Mrozoodporność: średnio mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: okrywowa, rabaty mieszane, ogrody skalne
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły, zapach
Opis: Odmiana ‘Aureus’ jest krzewinką o lancetowatych, pstrych, żółto-zielonych liściach, długości do 1 cm. Dodatkową zaletą T. citriodorus oprócz zwartego, poduszkowego pokroju i ozdobnych liści jest mocny, cytrynowy aromat. Kwiaty są lawendoworóżowe, zebrane w okółkach na szczytach łodyg. Pojawiają się w czerwcu-lipcu . Macierzanki te cechują się cytrynowym zapachem podobnym do aromatu melisy. Na skalniaku wybieramy dla nich miejsca niżej położone, osłonięte od silnych wiatrów. Wszystkie macierzanki możemy wykorzystywać podobnie jak tymianek właściwy, do celów kulinarnych i w fitoterapii.

Wymagania: Sadzić je należy w lekkiej, przepuszczalnej glebie z niewielkim dodatkiem kompostu, najlepiej zasadowej. Stanowisko powinno być słoneczne lecz osłonięte. Mrozoodporność niepewna, mogą ucierpieć w czasie mroźnych, wietrznych zim. Jesienią warto podłoże wokół roślin obsypać korą, a całe rośliny dodatkowo okryć stroiszem z gałązek jedliny. W odróżnieniu od gatunków Thymus, ich odmiany wymagają regularnego podlewania.

Rozmnażanie: Przez oddzielanie pędów zakorzenionych w podłożu lub sadzonki pobrane z piętką i ukorzenianie w gruboziarnistym piasku.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem, kwitnie jesienią
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: półcieniste, cieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby kwaśne, gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, lekkie, piaszczyste, żyzne
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: okrywowa, rabaty mieszane, ogrody skalne, wrzosowiska
Podstawowe walory: ozdobne kwiaty, ozdobne liście/igły, atrakcyjny pokrój
Barwa kwiatów: fioletowe
Opis: Bylina pochodząca z Azji, tworząca zwarte i gęste kępy lancetowatych liści. Roślina wytwarza jesienią (sierpień- listopad) fioletowo- purpurowe, dzwonkowate kwiaty umieszczone gęsto na sztywnej łodydze. Po przekwitnięciu pojawiają się drobne, czarne owoce. Liście są ciemnozielone, trawiaste, błyszczące. Liriope osiąga wysokość od 10 do 50 cm, szerokość od 10 do 50 cm.
Wymagania: Stanowisko zacienione lub pół cieniste. Wystawa północna, wschodnia i zachodnia. Gleba umiarkowanie żyzna, bogata w składniki pokarmowe, wilgotna, ale dobrze zdrenowana o odczynie kwaśnym lub obojętnym. Gleby gliniaste, piaszczyste. Muszą być chronione przed wiatrem i mrozem. Roślina zimozielona, w sprzyjających warunkach może kwitnąc do grudnia. W mroźniejszą zimę wymaga okrycia przed mrozem i intensywnym słońcem.
Rozmnażanie: Przez siew wiosną oraz przez podział również wiosną.
Choroby i szkodniki: Odporny na choroby i szkodniki.
Zastosowanie: Doskonały na skalniaki, pobliżu krzewów i róż.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
ora Kwitnienia: kwitnie latem
Stanowisko: słoneczne, półcieniste
Wilgotność: gleby suche, gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby zasadowe
Rodzaj gleby: lekkie, piaszczyste, piaszczysto-gliniaste, żyzne
Zastosowanie: wrzosowiska, na kwiat cięty, do suchych bukietów
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Podstawowe Walory: zapach
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe), różowe
Opis: Jest rośliną wieloletnią z rodziny jasnotowatych. Osiąga wysokość 30-80 cm. Sztywna, wzniesiona łodyga, w górnej części jest rozgałęziona. Tworzy kłącze z wieloma rozłogami. Liście drobne podłużnojajowate z wierzchu ciemnozielone, a od spodu jasnozielone. Kwiaty białe lub różowe zebrane w szczytowe podbaldachy pojawiają się od od lipca do września. Wydzielają mocny, korzenny aromat. Inne nazwy rośliny – macierduszka, dziki majeranek, oregano, macierzanka wysoka. Surowcem zielarskim jest ziele Herba Origani i olejek z ziela Oleum Origani
Wymagania: Dobrze się czuje na słonecznym, suchym stanowisku. Gleba piaszczysta do gliniasto-piaszczystej.
Rozmnażanie: Przez podział starszych, rozrośniętych kęp wiosną lub jesienią albo wysiew nasion w kwietniu bezpośrednio do gruntu. Roślina daje obfity samosiew.
Inne zastosowania: W medycynie – w zaburzeniach trawienia, nieżytach układu pokarmowego, wzdęciach, niedoczynności wątroby i woreczka żółciowego. W kosmetyce – do kąpieli regenerujących, do płukanek nadającym włosom połysk i zapach, do produkcji olejku aromatyzującego. W kuchni - do przyprawiania pizzy, pieczeni, ryb, wędlin, sałatek, zup, sosów, octów, do produkci olejków dodawanych do likierów, wódek i win, do potraw z grilla i jako dodatek do kiszenia ogórków. Do dekoracji – w bukietach ziołowych ze świeżych lub suszonych kwiatów.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie wiosną
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe)
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: półcieniste, słoneczne
Wilgotność: gleby wilgotne
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: na kwiat cięty, oczka wodne, rabaty mieszane
Podstawowe walory: atrakcyjny pokrój, ozdobne kwiaty
Opis: Ten gatunek kuklika występuje w Polsce na naturalnych stanowiskach. Może być z powodzeniem wykorzystany w ogrodnictwie ozdobnym. Liście są pierzastosieczne, pokryte włoskami. Ładne, dzwonkowate kwiaty wyrastają pojedynczo na długich, cienkich i zwisających szypułkach. Są one purpurowobrunatne na zewnątrz, a kremowe lub różowe wewnątrz. Latem z kwiatów tworzą się ozdobne, puchate niełupki. Kukliki te kwitną w maju-czerwcu. Jest to roślina lecznicza. Surowcem zielarskim jest korzeń. Bylina kępkowa, kłączowa dorasta do wysokości 50 cm, rozrasta się na szerokość 70 cm.

Wymagania: W naturze kuklik zwisły rośnie na mokrych łąkach, w zaroślach przy brzegu rzek i strumyków. Podobne miejsce należy mu zapewnić w ogrodzie. Doskonale będzie rósł przy granicy oczka wodnego w miejscach wilgotnych, słonecznych lub w półcieniu, na glebie przepuszczalnej, próchnicznej.

Rozmnażanie: Rozmnażać można go z nasion, przez podział wczesną wiosną lub jesienią.

Szkodniki i choroby: Są to rośliny nie sprawiające kłopotu w uprawie.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie jesienią
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe)
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: słoneczne
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby kwaśne, gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: mała mrozoodporność
Osiągana wysokość: 1 do 5m
Zastosowanie: soliter, na kwiat cięty, do suchych bukietów, rabaty mieszane
Podstawowe walory: ozdobne kwiaty, ozdobne liście/igły, atrakcyjny pokrój, ozdobne w zimie
Opis: Synonimy – Gynerium argenteum, Arundo selloana, Cortaderia argentea. Inne nazwy – kortaderia Sellowa, trawa pampasowa, okolcz srebrzysty. Trawa pampasowa pochodzi z ciepłych obszarów Chile, Argentyny i Brazylii, w naszych warunkach klimatycznych zimą często przemarza. Ta jedna z największych, osiągająca nawet 3 m wysokości bylinowa, kępiasta trawa, ozdobna jest z podobnych do fontanny liści, a nade wszystko wspaniałych kwiatów. Jest to roślina dwupienna; kwiatostany męskie są mniej efektowne. Długie do 45 cm, puszyste, srebrzystobiałe lub beżowobiałe wiechy, pojawiają się w połowie września lub w październiku. Łukowato wygięte liście, zielone, częściowo zimotrwałe tworzą gęste kępy. Ostre brzegi liści potrafią uszkodzić skórę. Roślina świetnie prezentuje się zwłaszcza jesienią, posadzona w pobliżu przebarwiających się krzewów, iglaków, kwitnących wrzosów albo jako soliter na trawniku. Kwiatostany można używać na kwiat cięty lub do suszenia. W Europie Zachodniej w uprawie znajduje się wiele atrakcyjnych odmian różniących się wysokością kęp, kolorem kwiatów i liści. ‘Rosea’ ma początkowo różowawe, a później białawe kwiatostany . ‘Sunningdale Silver’ osiąga ponad 3 m wysokości i ma białe, lśniące jedwabiście kwiaty. ‘Albolineata’ ma źdźbła wysokości 1,2 m i biało obrzeżone liście. ‘Aureolineata’ ma żółto obrzeżone liście. ‘Rendatleri’ wysoka do 3 m ma różowo zabarwione kwiatostany. ‘Pumila’ odpowiednia do naszych warunków klimatycznych dorasta do 1,8 m wysokości i ma kremowobiałe pióropusze.

Wymagania: Roślina preferuje klimat umiarkowany, a najlepiej rośnie w pobliżu zbiorników wodnych, na wilgotnej, żyznej, lekko kwaśnej (pH 5-6) i dobrze przepuszczalnej glebie. Trawa ta lubi stanowiska osłonięte, w pełni słoneczne, na których srebrzyste wiechy będą pięknie połyskiwać. W czasie suszy niezbędne jest obfite podlewanie. W naszym klimacie wymaga starannego okrycia przed zimą. Uschnięte liście zostawiamy na zimę aby chroniły karpę przed mrozem. Kępy muszą być chronione przed nadmierną wilgocią, a bryły korzeniowe przed przemarznięciem. Jednym ze sposobów jest obcięcie łodyg i związanie liści. Tak przygotowaną kępę po pierwszych przymrozkach okrywamy grubą warstwą liści lub trocin, a na wierzch nakładamy odwróconą do góry dnem wodoszczelną skrzynkę. Dodatkowo należy na całość nałożyć plastykową folię, zabezpieczającą korzenie przed wilgocią. Wiosną wycina się resztki pędów i usuwa przy pomocy rękawic pozostałe liście. Możliwa jest uprawa pojemnikowa w pomieszczeniu zabezpieczonym przed mrozem.

Rozmnażanie: Przez podział kęp zaraz po przekwitnięciu. Rośliny sadzimy do doniczek i trzymamy w ciepłym, wilgotnym miejscu dopóki się nie ukorzenią. Sadzimy je na miejsce stałe wyłącznie wiosną. Sadzonki powinny być ukorzenione i wypuszczać pierwsze pędy. Także przez wysiew nasion w lutym-marcu pod osłonami w temperaturze 13-18 st. C.

Szkodniki i choroby: Nie przycinane, starsze egzemplarze trawy pampasowej mogą stać się siedliskiem dokuczliwych owadów jak np. os
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Zastosowanie: rabaty mieszane, ogrody skalne, okrywowa, ogrody japońskie, szklarnie, ogrody zimowe
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe), różowe
Stanowisko: półcieniste, słoneczne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: średnio mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
Podstawowe walory: ozdobne kwiaty, ozdobne liście/igły
Barwa liści/igieł: wielobarwne
pH gleby: gleby obojętne
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Opis: Odmiana konwalnika ‘Nigrescens’ cechuje się atrakcyjnym purpurowoczarnym zabarwieniem liści. Dorasta do wys. 30 cm. Kwiaty białoróżowe pojawiają się późnym latem. Jesienią zdobią roślinę owoce w fioletowoczarnym kolorze. Doskonała roślina okrywowa.

Wymagania: Najlepiej rośnie w przepuszczalnej glebie na stanowisku słonecznym lub półcienistym (jednak im więcej światła roślina otrzyma, tym mocniej liście wybarwią się na ciemny fiolet). Roślinę ściółkujemy dobrze rozłożonym kompostem. Na zimę okrywamy lub przenosimy do zimnej szklarni. Przesadzamy raz na 3-4 lata.

Rozmnażanie: Starsze rośliny dzielimy wiosną. Nasiona wysiewamy jesienią pod szkłem, jednak tak rozmnożone mogą nie powtórzyć cech rośliny rodzicielskiej.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem, kwitnie jesienią
Barwa kwiatów: fioletowe, niebieskie
Barwa liści/igieł: zielone, niebieskie, szare, srebrzyste
Stanowisko: słoneczne
Wilgotność: gleby suche
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: lekkie, piaszczyste, żyzne
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: rabaty mieszane, ogrody skalne
Podstawowe walory: ozdobne kwiaty, ozdobne liście/igły, zapach, miododajne
Opis: Bujnie rosnąca bylina, tworząca gęste kępy. Osiąga wysokość 30-50 cm. Pędy mocno rozgałęzione, liście szarozielone, sercowate, ząbkowane na brzegach. Kwitnie od lipca do września, kwiaty drobne fioletowo-niebieskie, zebrane w kłosy. Doskonała jako roślina wypełniająca na dużych rabatach bylinowych, ze względu na dekoracyjne ulistnienie przez cały okres wegetacyjny, również do ogrodów skalnych. Kocimiętki znajdują zastosowanie w ziołolecznictwie. Roślina miododajna. Wydzielany przez nią zapach ma wpływ na zachowanie kotów.
Wymagania: Stanowiska słoneczne, gleby żyzne, przepuszczalne o odczynie obojętnym.
Rozmnażanie: Wysiew nasion w maju i czerwcu na rozsadniku, na miejsce stałe wysadzamy od sierpnia do września, rozstawa 20×30 cm, kwitnie w drugim roku uprawy.
Choroby i szkodniki: Roślinę może być porażana przez kanciastą plamistość i mączniaka prawdziwego, narażona jest na ataki skoczka melisowego i mszycy ziemniaczanej.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe)
Barwa liści/igieł: żółte, złociste
Stanowisko: słoneczne
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: lekkie, piaszczyste
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: ogrody skalne, ogrody japońskie, na cmentarze, okrywowa
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły, atrakcyjny pokrój, ozdobne kwiaty
Opis: Karmniki ościste są dekoracyjnymi, wolno rosnącymi, poduszkowatymi bylinami. Dobrze wyglądają na skalniakach, wzniesionych rabatach, a odmiana ‘Aurea’ doskonale będzie też rosła w szczelinach chodników wraz z macierzankami i podobnymi bylinami lubiącymi słońce. Wysadzany w ogrodach japońskich gatunek o zielonych liściach i żółtolistna odmiana stanowią ciekawą imitację mchu. ‘Aurea’ ma złote, igiełkowate liście długości do 2 cm. Tworzą one miękkie poduchy, których pędy wolno zakorzeniają się w podłożu. W czerwcu-lipcu pojawiają się drobne, gwiazdkowate, białe kwiaty o średnicy do 5 mm. Wysokość rośliny 5 cm, szerokość ok. 30 cm.

Wymagania: Roślina krótkowieczna choć odporna na mróz i okresową suszę. Wymaga słonecznego lub w niewielkim stopniu półcienistego stanowiska. Gleba powinna być przepuszczalna, może być piaszczysta lecz nie sucha, a dobrze trzymająca wilgoć. Powinno się ją często dzielić ponieważ część środkowa kępy łysieje, a cała roślina stopniowo zamiera.

Rozmnażanie: Przez ostrożne dzielenie kęp wczesną wiosną. Przy rozmnażaniu z sadzonek lub przy podziale używać należy gruboziarnistego piasku. Daje niewielki samosiew.

Szkodniki i choroby: Roślina podatna na atak przędziorków mszyc. Zimą zagraża jej pleśń.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe)
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: półcieniste, słoneczne
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Zastosowanie: ogrody japońskie, ogrody skalne, okrywowa, na cmentarze
Podstawowe walory: atrakcyjny pokrój, ozdobne liście/igły, ozdobne kwiaty
Opis: Karmniki ościste są dekoracyjnymi, wolno rosnącymi poduszkowatymi bylinami. Dobrze wyglądają na skalniakach i wzniesionych rabatach, nadają się do wypełniania szczelin między płytkami ścieżek oraz jako imitacja mchu w ogrodach. Karmnik ma igiełkowate, żywo zielone, błyszczące liście długości do 1,5 cm. Tworzą one miękkie poduchy, których długie pędy wolno zakorzeniają się w podłożu. W czerwcu-lipcu pojawiają się drobne, gwiazdkowate, białe kwiaty o średnicy do 5 mm. Wysokość rośliny 3-5 cm, szerokość ok. 30 cm.

Wymagania: Roślina krótkowieczna choć odporna na mróz i okresową suszę. Po bezśnieżnej zimie niezbyt efektownie wygląda. Wymaga słonecznego lub w niewielkim stopniu półcienistego stanowiska. Gleba powinna być przepuszczalna, może być piaszczysta, lecz nie sucha, ale dobrze trzymająca wilgoć. Powinno się ją często dzielić ponieważ część środkowa kępy łysieje, a cała roślina stopniowo zamiera. Źle rosną w suchych, gorących warunkach gdy bywają podatne na atak przędziorków. Na skalniakach wśród małych, wolno rosnących roślin karmnik może być zbyt ekspansywny.

Rozmnażanie: Przez ostrożne dzielenie kęp wczesną wiosną. Przy rozmnażaniu z sadzonek lub przy podziale używać należy gruboziarnistego piasku. Daje niewielki samosiew.

Szkodniki i choroby: Roślina podatna na atak przędziorków mszyc. Zimą zagraża jej pleśń.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: półcieniste, cieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby zasadowe
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: rabaty mieszane, ogrody skalne, oczka wodne, na cmentarze, całoroczne (zimozielone)
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły, atrakcyjny pokrój, ozdobne w zimie
Opis: syn. Asplenium scolopendrium, język jeleni. Jest zimozielonym gatunkiem wieloletniej paproci z rodziny Aspleniaceae (Zanokcicowate). Roślina tworzy pióropusz skórzastych, błyszczących, pojedynczych, niepodzielnych liści. Na spodzie widoczne są kupki zarodni ustawione liniowo w równoległych szeregach. Kłącze krótkie, podnoszące się, pokryte brązowymi łuskami. Roślina objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. Wys. 50 cm, szer. 30 cm.

Wymagania. Wymaga półcienistego lub cienistego stanowiska o stałej wilgotności i próchnicznej, żyznej, zasobnej w wapń. gleby o dobrym drenażu. Języcznik jest odporny na suszę i może być uprawiany w szczelinach alkalicznych kamieni na skalniaku.

Rozmnażanie: Najlepiej przez podział. Gatunek można rozmnażać również przez zarodniki. Zarodniki odmian ozdobnych nie zachowują cech organizmu macierzystego. Także przez sadzonkowanie wieloletnich nasad ogonków liściowych.

Szkodniki i choroby: Dla paproci gruntowych najgroźniejsze szkodniki to ślimaki i krocionogi. Przedrośla porażane są czasami przez rdzę lub grzyby.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Zastosowanie: ogrody skalne, rabaty mieszane
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Rodzaj gleby: żyzne, piaszczysto-gliniaste
pH gleby: gleby obojętne, gleby kwaśne
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
Stanowisko: cieniste, półcieniste
Osiągana wysokość: do 0,5m
Pora kwitnienia: kwitnie wiosną
Barwa liści/igieł: zielone
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe)
Podstawowe walory: ozdobne kwiaty, ozdobne liście/igły
Opis: Jedna z atrakcyjniejszych roślin uprawianych w ogrodach. Nadal trudno dostępna w sprzedaży. W środowisku naturalnym porasta cieniste, wilgotne lasy Północnej Ameryki. Wiosną pojawiają się odziomkowe, dwuskrzydłe liście, a zaraz po nich białe kwiaty osadzone pojedynczo na długich szypułkach. Cała roślina osiąga wysokość około 30 cm.
Wymagania: Odpowiadają jej cieniste, leśne zakątki ogrodu, gdzie gleba jest umiarkowanie wilgotna, próchniczna i kwaśna. Całkowicie mrozoodporna.
Rozmnażanie: Najłatwiej przez wysiew nasion tuż po zbiorze.
Choroby i szkodniki: Posadzona w odpowiednich warunkach nie sprawia żadnych kłopotów.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Barwa kwiatów: purpurowe
Barwa liści/igieł: wielobarwne
Stanowisko: półcieniste, cieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: średnio mrozoodporna
Osiągana wysokość: do 0,5m
Zastosowanie: okrywowa, rabaty mieszane, ogrody skalne
Podstawowe walory: ozdobne kwiaty, ozdobne liście/igły
Opis: Heucherelle są dość odpornymi na mróz, zimozielonymi bylinami, o efektownym rozłożystym pokroju. Są rodzajem mieszańcowym powstałym ze skrzyżowania Heuchery i Tiarelli. Liście są sercowate, klapowane, brązowo-bordowe. Wiechy złożone z drobnych, dzwonkowatych, różowych kwiatów pojawiają się w czerwcu-sierpniu, wznoszą się nad niezwykle dekoracyjnym ulistnieniem. Wysokość rośliny 30 cm, szerokość 30 cm.

Wymagania: Sadzimy je wiosną lub jesienią w przepuszczalnej, lecz zatrzymującej wilgoć, żyznej glebie.. Podlewać ją należy jedynie podczas suchej pogody. Potrafi jednak odtworzyć ulistnienie już po pierwszym deszczu. Zasilamy naturalnymi nawozami jak dobrze rozłożony kompostem lub obornikiem, na początku wiosny. Mrozoodporność wystarczająca. Liście należy okrywać podczas bezśnieżnych zim.

Rozmnażanie: Przez ukorzenianie pędów oderwanych od szyi korzeniowej lub podział starszych kęp.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.
Miejsce: . Szczegóły
Zamieszczono: 12/20/2011
Zastosowanie: całoroczne (zimozielone), ogrody skalne, rabaty mieszane
Osiągana wysokość: do 0,5m
Mrozoodporność: w pełni mrozoodporna
Rodzaj gleby: żyzne, piaszczysto-gliniaste, lekkie, piaszczyste
pH gleby: gleby obojętne, gleby kwaśne
Pora kwitnienia: kwitnie latem
Stanowisko: słoneczne, półcieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
Barwa kwiatów: białe (beżowe, kremowe)
Barwa liści/igieł: zielone
Podstawowe walory: ozdobne kwiaty, miododajne
Opis: Gatunek goryczki występujący w Himalajach. Tworzy okazałe rozety szerokich liści do około 30 cm długości, z pomiędzy których latem wychyla się łodyga niosąca na szczycie główkowate kwiatostany niewielkich lejkowatych kwiatów . Kremowo szary kolor płatków ładnie uzupełnia żółta gardziel oraz subtelne kropkowanie wnętrza kwiatów. Łodygi kwiatowe w optymalnych warunkach dorastają do wysokości 50 cm.
Wymagania: Ta goryczka zadowoli się przeciętną glebą oraz stanowiskiem słonecznym lub półcienistym. Znakomicie rozwija się na średnio wilgotnych glebach o lekko kwaśnym odczynie. Ponieważ rozety liści pozostają zielone na zimę warto je zabezpieczyć przed nadejściem silniejszych mrozów warstwą gałązek drzew iglastych.
Rozmnażanie: Najefektywniejszy sposób to jesienny wysiew nasion. Siewki powinny rozwijać się przez dwa lata na rozsadniku zanim zostaną przesadzone na miejsce stałe.
Choroby i szkodniki: Jak większość goryczek okazuje się bardzo odporna. Pod grubą warstwą zimowego śniegu liście mogą zostać porażone przez pleśń, a szyjki korzeniowe ulegać mokrej zgniliźnie.
Miejsce: . Szczegóły
Poprzenia 1 2 3 4 5  ... Następna